Hoe Multi Family Therapy gezinnen opnieuw in beweging brengt
“Het was spannend, maar we voelden ook: dit kan iets in gang zetten.” Wat papa Guy benoemt, raakt de kern van Multi Family Therapy (MFT). Geen snelle oplossing, wel een proces waarin gezinnen opnieuw leren bewegen: naar elkaar toe en richting vertrouwen. Sinds 2025 biedt UPC Duffel MFT aan voor jongvolwassenen van 16 tot 26 jaar en hun naasten, dankzij steun van het Fonds Gert Noël van de Koning Boudewijnstichting.
“Veel jongvolwassenen die in onze zorg terecht komen, hebben het basisvertrouwen in anderen verloren”, ziet Ludmilla, stafmedewerker Familiebeleid en mede-ontwikkelaar van het MFT-aanbod. “Ze vrezen bijvoorbeeld dat oude pijn terugkomt als ouders betrokken worden. Uit zelfbescherming trekken ze zich terug. Dat belemmert niet alleen het contact thuis, maar ook de therapie. Met MFT proberen we dat vertrouwen opnieuw te activeren.”
In vijf tot zeven sessies komen meerdere gezinnen samen in één groep. Ze oefenen in contact, dialoog en verbinding. Niet apart, maar samen. Hoe dat werkt, ervaarde Norah (21) samen met haar gezin.
Een bewuste stap
Tijdens haar opname kreeg Norah het MFT-aanbod uitgelegd. “Door de manier waarop Ludmilla en Lieve spraken, voelde ik vertrouwen. Dat maakte het mogelijk om het thuis te vragen. Ik wist: we zitten vast als gezin. Dit voelde als een kans.”
Ook bij haar ouders leefde die vraag al langer. “We zochten al langer naar een manier om meer betrokken te zijn bij Norah's traject hier”, vertelt mama Sophie. “Toen de vraag van Norah kwam, hebben we niet getwijfeld.” Papa Guy stapte mee in het onbekende. Zus Zoë (16) sloot aan als observator, vooral voor Norah. “Ik hoefde niet te praten. Dat gaf me rust.”
Herstellen als systeem
Multi Family Therapy verschilt van klassieke gezinstherapie. Gezinnen werken samen in groep, waardoor herkenning en spiegeling ontstaan. “Je ziet andere ouders reageren zoals jouw ouders”, zegt Norah. “Dat maakt duidelijk dat wat je meemaakt menselijk is.”
Die groepsdynamiek is bewust gekozen, legt Ludmilla uit. “Er ontstaat een tijdelijk therapeutisch milieu. Gezinnen leren van elkaar, niet alleen van de begeleiders. We overstijgen vaste rollen van patiënt, ouder of therapeut en werken als mensen onder elkaar. Dat maakt verandering mogelijk.”
Ook ouders ervaren dat effect. “Ik voelde me vrijer om over emoties te spreken”, vertelt Guy. Sophie vult aan: “Doordat de aandacht verdeeld was, voelde het veiliger. Tegelijk zag ik bij anderen dingen die ik thuis niet meer opmerkte.”
Taal voor wat onder gedrag zit
Tijdens de sessies werken gezinnen rond kernbehoeften zoals nabijheid, autonomie, erkenning en veiligheid. Die bieden taal om gedrag anders te begrijpen. Norah: “Ik wilde een tijdlang geen knuffels en werd boos als mama dat vroeg. In MFT durfde ik uitspreken dat dit geen afwijzing was, maar een nood aan autonomie.” Voor Sophie was dat een kantelpunt. “Ik begreep ineens: dit gaat niet over mij, maar over haar behoefte. Dat inzicht veranderde veel.” Vandaag is er in het gezin opnieuw ruimte voor nabijheid, gegroeid uit woorden die toen voor het eerst gevonden werden.
Naast gesprekken werken gezinnen ook met beeldende opdrachten en concrete tools, zoals het ‘emotioneel weer’. “Dat gebruiken we nog altijd. Soms stuur ik een emoji als symbool voor mijn weer die dag”, zegt Norah. “Het maakt gevoelens bespreekbaar zonder dat het zwaar wordt.”
Spanning mag bewegen
Samen werken in groep brengt soms ook weerstand met zich mee. “Sommige deelnemers triggerden me sterk. Dat was moeilijk”, vertelt Sophie. “En net dat is werkmateriaal”, vult Ludmilla aan. “Als wat je ziet gebeuren in een ander gezin je raakt, zegt dat vaak iets over je eigen systeem. Door die spanning te vertragen en te benoemen, ontstaat beweging.”
Die beweging werkte door, ook buiten de sessies. “We praten thuis meer en betrekken de kinderen bewuster”, zegt Guy. Zelfs Norahs broer, die niet deelnam, merkte verschil. “Er wordt anders geluisterd. Niet alles moet meteen opgelost worden.”
Beweging die blijft
Wat voor dit gezin begon als iets spannends, zette iets in gang. Geen kant-en-klare antwoorden, wel ruimte om anders te kijken. Sophie vat het eenvoudig samen: “Je leert anders kijken. Naar jezelf, naar elkaar.” Samen sterk in contact … niet als slogan, maar als ervaring.