Polle is beleidsmedewerker Woonbegeleiding en Revalidatie bij Zorggroep UPC Duffel. Zijn teams begeleiden onder meer mensen die een behandeltraject achter de rug hebben en met extra hulp opnieuw zelfstandig willen gaan wonen. Tegenover hem zit Marie. Zij maakte via een opleiding een carrièreswitch van de horeca naar de zorg. Vandaag werkt ze op een gesloten opnameafdeling.
Jullie werken allebei binnen Zorggroep UPC Duffel, maar in heel andere functies. Wat houdt jullie job precies in?
Polle: “Geestelijke gezondheid staat centraal bij Zorggroep UPC Duffel, maar het is een heel brede organisatie die niet stopt bij behandeling. De mensen die bijvoorbeeld bij beschut wonen of het psychiatrisch verzorgingstehuis terechtkomen, hebben hun behandeltraject al achter de rug. Wij helpen hen om de stap te zetten naar zelfstandig wonen midden in de samenleving. Dat gaat van 24/24 zorg bieden tot enkele keren per week thuis op bezoek gaan. In die zin zijn onze verpleegkundigen ‘woonbegeleiders’. Ze bieden langdurige zorg – minstens een jaar – waardoor je als begeleider een duurzame relatie opbouwt met je zorggebruiker. Net omdat we een andere soort relatie aangaan met hen, spreken we niet over ‘patiënten’.”
Marie: “Ik ben verpleegkundige bij een gesloten opnameafdeling voor crisissituaties, dus ik werk in een totaal andere context. Onze patiënten kampen met heel uiteenlopende kwetsbaarheden, zoals psychose of verslaving. Mijn taak is om hen te helpen stabiliseren en hun verblijf zo comfortabel mogelijk te maken. Heel veel van onze patiënten worden gedwongen opgenomen. Ik probeer dus ook hun kwaadheid en machteloosheid mee te verzachten door een vertrouwensband met hen op te bouwen.”
Hoe kunnen verpleegkundigen bij jullie zelf hun job mee invullen?
Polle: “Onze begeleiders werken heel zelfstandig. Ze plannen zelf hun huisbezoeken en kiezen hoe ze hun dag indelen of welke activiteiten ze doen met cliënten. Ze krijgen daarin alle vrijheid. We hebben vertrouwen in de manier waarop zij hun werk aanpakken.”
“Onze begeleiders kiezen zelf hoe ze hun dag indelen of welke activiteiten ze doen met cliënten. Ze krijgen daarin veel vertrouwen.”
Polle, beleidsmedewerker Woonbegeleiding en Revalidatie
Marie: “Mijn werk is heel onvoorspelbaar. Er kan op elk moment een telefoontje komen voor een nieuwe opname. Je moet dus snel kunnen schakelen en soms creatief handelen. Onlangs was er bijvoorbeeld een patiënt die eerst weigerachtig stond tegenover zijn opname. Hij wou een sigaret roken. We hebben het opnamegesprek toen samen met de arts van wacht in de tuin gevoerd, om de patiënt te helpen kalmeren.
“Ik ervaar veel vrijheid in hoe ik omga met patiënten. Ik wil zoveel mogelijk tijd met hen spenderen, dus als ik eens samen tv wil kijken of een spelletje spelen, dan doe ik dat. Je weet op voorhand nooit hoe je dag eruit zal zien, en net dat vind ik zo leuk aan de job. Ik werkte vroeger in de horeca en ben pas op mijn 23 jaar met de opleiding verpleegkunde gestart. Maar vanaf dag één wist ik dat ik in de psychiatrie wou werken, net vanwege die variatie. Een strakke structuur is niet echt mijn ding. (lacht)”
Kunnen verpleegkundigen ook zelf ideeën aanbrengen om de zorg beter te maken?
Polle: “Zeker. We hebben minstens elke maand een inhoudelijk overleg waarin iedereen inspraak heeft over hoe onze organisatie werkt. Alle ideeën zijn daar welkom. Je bent hier deel van een grote organisatie, maar wel mee verantwoordelijk voor je eigen werking.”
“Deel uitmaken van werkgroepen is voor mij dé manier om zelf inspraak te hebben en ideeën voor te stellen.”
Marie, verpleegkundige
Marie: “Ik zit in de werkgroep ‘crisis en agressiehantering’, wat betekent dat ik opleidingen geef aan collega’s van andere afdelingen over hoe je het best omgaat met een crisis, welke communicatietechnieken je kan hanteren, … Daarnaast ben ik ook deel van de vakgroep verpleegkundigen. Wij komen met verpleegkundigen van verschillende afdelingen – en af en toe ook directieleden – samen om bepaalde frustraties, uitdagingen of hot topics te bespreken. De bedoeling is dat die dan ook meegenomen worden naar de vergaderingen van de hoofdverpleegkundigen, stuurgroepen of directiecomité. Voor mij zijn die werkgroepen dé manier om zelf inspraak te hebben en ideeën voor te stellen.”